วาล์วถูกเชื่อมปิดสนิท ตัดขาดความสัมพันธ์กับบ้านโดยสิ้นเชิง

หมู่บ้านชิงซีถูกน้ำใต้ดินที่ปนเปื้อนจากเหมืองจนกลายเป็นดินแดนที่สิ้นหวัง หัวหน้าหมู่บ้าน โจวชุนสุ่ย นำชาวบ้านทั้งหมู่บ้านมาคุกเข่าขอร้อง ลู่หยาง ให้กลับมาบ้านเกิดเพื่อช่วยลงทุนด้วยความสิ้นหวัง ลู่หยางใจอ่อน ทุ่มเงินกว่าหลายสิบล้านจากทรัพย์ส่วนตัวเพื่อสร้างโรงงานบำบัดน้ำ และตกลงแบ่งผลกำไรครึ่งต่อครึ่ง อีกทั้งยังช่วยส่งเสริมการเลี้ยงปลากุยในหมู่บ้าน หนึ่งปีผ่านไป การเลี้ยงปลาประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ชาวบ้านได้รับเงินปันผลกันทั่วหน้า แต่ลู่หยางกลับไม่ได้รับแม้แต่บาทเดียว แถมยังถูกคำนวณว่าต้องควักเงินเพิ่มอีก 246 หยวน หลี่ถิงฉีกสัญญาทิ้งต่อหน้าผู้คนและทำให้ลู่หยางต้องเสียหน้าอย่างรุนแรง ชาวบ้านไม่มีใครออกมาปกป้องเขาเลย ลู่หยางจึงหมดศรัทธา ตัดสินใจปิดโรงงานบำบัดน้ำทันที พร้อมกับเชื่อมวาล์วและตัดแหล่งน้ำออกไป การเลี้ยงปลากุยที่เคยรุ่งเรืองกลับกลายเป็นหายนะ ปลาตายจำนวนมากจนไม่สามารถส่งมอบตามคำสั่งซื้อหลายล้านของ หลินเซียงตง ได้ และค่าปรับผิดสัญญาสิบเท่าที่สูงเกินกว่าที่หมู่บ้านจะรับไหวก็ทำให้หมู่บ้านทั้งหมดล้มละลาย โจวชุนสุ่ยถึงกับสิ้นใจด้วยความโกรธแค้น หลี่ถิงและชาวบ้านต้องกลายเป็นคนไร้บ้าน คุกเข่าขอร้องด้วยน้ำตาให้ลู่หยางยกโทษ แต่ลู่หยางหันหลังเดินจากไป โดยไม่แม้แต่จะชายตามองกลับมาอีกเลย

หมู่บ้านชิงซีถูกน้ำใต้ดินที่ปนเปื้อนจากเหมืองจนกลายเป็นดินแดนที่สิ้นหวัง หัวหน้าหมู่บ้าน โจวชุนสุ่ย นำชาวบ้านทั้งหมู่บ้านมาคุกเข่าขอร้อง ลู่หยาง ให้กลับมาบ้านเกิดเพื่อช่วยลงทุนด้วยความสิ้นหวัง ลู่หยางใจอ่อน ทุ่มเงินกว่าหลายสิบล้านจากทรัพย์ส่วนตัวเพื่อสร้างโรงงานบำบัดน้ำ และตกลงแบ่งผลกำไรครึ่งต่อครึ่ง อีกทั้งยังช่วยส่งเสริมการเลี้ยงปลากุยในหมู่บ้าน หนึ่งปีผ่านไป การเลี้ยงปลาประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ชาวบ้านได้รับเงินปันผลกันทั่วหน้า แต่ลู่หยางกลับไม่ได้รับแม้แต่บาทเดียว แถมยังถูกคำนวณว่าต้องควักเงินเพิ่มอีก 246 หยวน หลี่ถิงฉีกสัญญาทิ้งต่อหน้าผู้คนและทำให้ลู่หยางต้องเสียหน้าอย่างรุนแรง ชาวบ้านไม่มีใครออกมาปกป้องเขาเลย ลู่หยางจึงหมดศรัทธา ตัดสินใจปิดโรงงานบำบัดน้ำทันที พร้อมกับเชื่อมวาล์วและตัดแหล่งน้ำออกไป การเลี้ยงปลากุยที่เคยรุ่งเรืองกลับกลายเป็นหายนะ ปลาตายจำนวนมากจนไม่สามารถส่งมอบตามคำสั่งซื้อหลายล้านของ หลินเซียงตง ได้ และค่าปรับผิดสัญญาสิบเท่าที่สูงเกินกว่าที่หมู่บ้านจะรับไหวก็ทำให้หมู่บ้านทั้งหมดล้มละลาย โจวชุนสุ่ยถึงกับสิ้นใจด้วยความโกรธแค้น หลี่ถิงและชาวบ้านต้องกลายเป็นคนไร้บ้าน คุกเข่าขอร้องด้วยน้ำตาให้ลู่หยางยกโทษ แต่ลู่หยางหันหลังเดินจากไป โดยไม่แม้แต่จะชายตามองกลับมาอีกเลย